شعر امام زمان علیه السلام _ شماره 2

جمعه يعنى يك غزل دلواپسى جمعه يعنى گريه هاى بى كسى جمعه يعنى روح سبز انتظار جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار بى قرار بى قراريهاى آب جمعه يعنى انتظار آفتاب جمعه يعنى ندبه اى در هجر دوست جمعه خود ندبه گر ديدار اوست جمعه يعنى لاله ها دلخون شوند از غم او بيدها مجنون شوند جمعه يعنى يك كوير بى قرار از عطش سرخ و دلش در انتظار انتظار قطره اى باران عشق تا فرو شويد غم هجران عشق جمعه يعنى بغض بى رنگ غزل هق هق بارانى چنگ غزل زخمه اى از جنس غم بر تار دل تا فرو شويد غم هجران دل لحظه لحظه بوى ظهور مى آيد عطر ناب گل حضور مى آيد سبز مردى از قبيله عشق ساده و سبز و صبور مى آيد ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ گفتم: كه روی ماهت از من چرا نهان است؟ گفتا: تو خود حجابی ور نه رخم عیان است! گفتم: كه از كه پرسم جانا نشان كویت؟ گفتا نشان چه پرسی آن كوی بی‌نشان است گفتم: مرا غم تو خوشتر ز شادمانی است گفتا: كه در ره ما غم نیز شادمان است گفتم: كه سوخت جانم از آتش نهانم گفت آن كه سوخت او را كی ناله و فغان است گفتم: فراق تا كی؟ گفتا: كه تا تو هستی گفتم: نفس همین است گفتا: سخن همان است گفتم: كه حاجتی هست گفتا: بخواه از ما گفتم: غمم بیفزا گفتا: كه رایگان است ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭  فروغ دیده توآیت شکوفایی ست نگاه لطف تو ای گل، بهار زیبایی ست مگربه خواب گل از گلشنم نصیب آید خیال وصل چه شور آفرین و رویایی ست تو از تبار کدامین ستاره سحری که چهر مهر مثالت چنین تماشایی ست پیام عشق تو درمان تلخ کامیهاست کلام ناب تو تفسیری از شکر خایی ست بیا بیا که طلوعت ، غروب نومیدی ست بیا بیا که حضورت بهشت زیبایی ست فروغ صبح امیدی حصار بشکن سپیده تو به ظلمت سرای تنهایی ست بهار عشق نگر در سروده " صائم " که واژه واژه آن گل فروش شیدایی ست ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

دلم مثل غروب جمعه ها دارد هوایت را کجا واکرده ای این بار گیسوی رهایت را؟ کجا سر در گریبان بردی و یاد من افتادی که پنهان کرده باشی گریه های های هایت را خیابان ولی عصر بی شک جای خوبی نیست که در بین صداها گم کنی بغض صدایت را تو هم در این غریبستان وطن داری و می دانی بریده روزگار بی تو صبر آشنایت را نسیمی از نفس افتاده ام از نیل ردّم کن رها کن در میان خدعه ماران عصایت را نمی خواهم بجنگم در رکابت مرگ می خواهم به شمشیر لقا از پی بخشیدم عطایت را فقط یک بار از چشمان اشک آلود من بگذر که موجا موج هر پلکم ببوسد جای پایت را گل امّید را در روز بی خورشید خیری نیست شب است و می کشی روی سر دنیا عبایت را محمدجواد آسمان ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭  گر پرده ز رخ باز نمايد  مهدي (عج) از خلق جهان دل بربايد  مهــــــدي(عج) اي شيعه چنان منتظر مولي باش گويي كه همين جمعه بيايد  مهدي(عج) ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭  مي آيد از دور ,مردي ســــواره برمــركب عشق, چون ماهپــــــاره  والشمس رويش, والليـل مويش گلها همه مســــــت, از رنگ و بويش  عمامه بر سر, مثل پيمبـــــر (ص) دربازوانــش نيروي حيــــــــــــــــدر(ع)  ازپاي تاسر در شور و شين است برق نگاهش مثل حســــين(ع) است  مي ايد از دور خوشــــبو تر از ياس در چشــــم وابرو مانند عبــــــاس (ع)  القصه اين مرد اميد دلهاســـــــــت خوشبو تر از ياس فرزند زهراست (س) ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ کی ببینم چهره زیبای دوست؟ کی ببویم لعل شکر خای دوست؟ کی درآویزم به دام زلف یار؟ کی نهم یک لحظه سر بر پای دوست؟ کی برافشانم به روی دوست جان ؟ کی بگیرم زلف مشک آسای دوست؟ این چنین پیدا زما پنهان چراست؟ طلعت خوب جهان آرای دوست؟ همچو چشم دوست بیمارم ، کجاست؟ شکرزان لعل جان افزای دوست؟ در دل تنگم نمی گنجد جهان خود نگنجد دشمن اندرجای دوست؟ دشمنم گوید که ترک دوست گیر من به رغم دشمنان جویای دوست ؟ چون "عراقی" واله و شیدا شدی دشمن ار دیدی رخ زیبای دوست ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

جـــانم به فداي خــاك پايت مهدي اذنم بده تا كنم صدايت مهدي عشق تو عجين گشته به جان و دل من  اي جان و دلم شود فدايت مهدي ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭  رواق منظر چشم من آشيانه توست كرم نما و فرود آ كه خانه خانه توست كه گفت منظر چشم من آشيانه توست تو پادشاهي و همه عالم خانه توست ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ گفتم به مهدی بر من عاشق نظر کن گفتا تو هم از معصیت صرف نظر کن گفتم به نام نامیت هر دم بنازم گفتا که از اعمال نیکت سرفرازم گفتم که دیدار تو باشد آرزویم گفتا که در کوی عمل کن جستجویم گفتم بیا جانم پر از شهد صفا کن گفتا به عهد بندگی با حق وفا کن گفتم به مهدی بر من دلخسته رو کن گفتا ز تقوا کسب عز و آبرو کن گفتم دلم با نور ایمان منجلی کن گفتا تمسک بر کتاب و هم عمل کن گفتم ز حق دارم تمنای سکینه گفتا بشوی از دل غبار حقد و کینه گفتم رخت را از من واله مگردان گفتا دلی را با ستم از خود مرنجان گفتم به جان مادرت من را دعا کن گفتا که جانت پاک از بهر خدا کن گفتم  ز هجران تو قلبی تنگ دارم گفتا ز قول بی عمل من ننگ دارم گفتم دمی با من ز رافت گفتگو کن گفتا به آب دیده دل را شستشو کن گفتم دلم از بند غم آزاد گردان گفتا که دل با یاد حق آباد گردان گفتم که شام تا دلها را سحر کن گفتا دعا همواره با اشک بصر کن گفتم که از هجران رویت بی قرارم گفتا که روز وصل را در انتظارم ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ به کجا چنین شتابان، سحرای نسیم جاری گذری به باغ ما کن که دم مسیح داری به کدام امیدواری در دوستان بکوبم غم خویش با تو گویم که طبیب غمگساری به خدا اگر بیایی اثر از خزان نماند تو نهایت امیدی تو بدایت بهاری چه شود که گاهگاهی نظری کنی به حالم که به جان بی قراران همه راحتی، قراری دل دردمند " دانش " نظر از تو بر نگیرد که میان دوستانش تو یگانه دوستداری ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭  بگذار تا به لهجه باران بخوانمت مانند عشق از دل و از جان بخوانمت تا کوهها صدای مرا منتشر کنند همراه بادهای پریشان بخوانمت چشمم سفید گشت و تو از ره نیامدی یعقوب وار، یوسف کنعان بخوانمت بگذار تا به یمن ظهورت، بهار محض بر گوش شاخه های زمستان بخوانمت آهنگ التهاب سراب است در دلم بگذار تا به لهجه باران بخوانمت ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

         ۱  ۲  ۳  ۴  ۵  ۶  ۷  ۸  ۹  ۱۰  ۱۱  ۱۲         

آخرين مطالب به روز شده

پخش زنده و مستقیم حرم امام حسین علیه السلام
ابعاد جهاني آموزه مهدويت
بصیرت در عصر غیبت
شعر امام زمان علیه السلام _ شماره 3
اوصاف جسمانی امام زمان علیه السلام
مسئولیتهای حضرت مهدى در عصر غيبت
اتفاق مذاهب در موضوع موعود آخرالزمان
ختم قرآن براي امام زمان عليه السلام
جهانی‌سازی اندیشة انتظار
امام زمان موجودي نامرئي يا ناشناس