شعر امام زمان علیه السلام _ شماره 1

گفتم شبي به مهدي بردي دلم  ز دستم من منتظر به راهت شب تا سحر نشستم گفتا چه كار بهتر از انتظار جانان من راه وصل خود را  بر روي تو نبستم گفتم ببخش جرمم اي رحمت الهي شرمنده تو  بودم شرمنده تو هستم گفتا هزار نوبت از جر م تو گذشتم پرونده تو ديدم چشمان خود ببستم ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ بخوان دعاي فرج را دعا اثر دارد دعا كبوتر عشق است بال و پر دارد بخوان دعاي فرج را و عافيت بطلب كه روزگار بسي فتنه زير سر دارد بخوان دعاي فرج را و نااميد مباش بهشت پاك اجابت هزار در دارد بخوان دعاي فرج را كه صبح نزديك است خداي را شب يلداي غم سحر دارد بخوان دعاي فرج را به شوق روز وصال مسافر دل ما نيت سفر دارد بخوان دعاي فرج را ز پشت پرده اشك كه يار گوشه چشمي به چشم تر دارد بخوان دعاي فرج را كه يوسف زهرا ز پشت پرده غيبت به ما نظر دارد بخوان دعاي فرج را كه دست مهر خدا حجاب غيبت از آن روي ماه بردارد ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭  زمین دلتنگ و مهدی بیقرار است فلک شیدا پریشان روزگار است دلا آدینه شد دلبر نیامد غروب انتظارم سرنیامد همه دلها پر از آه و غم و درد همه آلاله ها پژمرده و زرد نفسها خسته و در دل خموشند فغانها بی صدا و پرخروشند نه رنگی از عدالت نی از صداقت در و دیوار دارد نقش ظلمت شده پرپر گل مهر و محبت همه دلها شده سرشار نفرت شده شام یتیمان ناله و اشک برد هرکس به کاخ دیگری رشک شده پژمرده غنچه در چمنزار بگشت آواره گل در کوی گلزار نشسته دیو بر دلهای خفته همه جا بذر نومیدی شکفته زده زنگارها آئین و مذهب دمی رویی ز سرور نیست یا رب به اشک چشم و مهر و ماه سوگند به آه و ناله دلهای دربند اگر نرگس ز هجرت زار زار است شقایق تا قیامت داغدار است ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ درد هجران وفرقت يار آخر شد عمر صد سال شبي چو تار آخر شد گر چه مدحم همه در رساي يارم بود اين عمل مانده به جا ونگار آخر شد جرعه مي نوش زچشمه هاي انساني کي توان گفت که چشمه سار آخر شد روي دلدار و وصال يار ميمونست اين مبارک همه اشکبار آخر شد شرح ديدار و وصال فاش گفتن ني بين که منصور سرش به دار آخر شد اي خدا در دو جهان چو رمز ورازم را آشکارش نکني که کار آخر شد اي جلالي زچه ذکر يا علي گويي يا علي گوي که انتظار آخر شد ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ ان يار دلنوازم شكريست با شكايت گر نكته دان عشقي  بشنو تو اين حكايت بي مزد بود و منت هر خدمتي كه كردم يارب مباد كس را مخدوم بي عنايت رندان تشنه لب را آبي نميدهد كس گوئي ولي شناسان رفتند از اين ولايت در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود از گوشه اي برون آي اي كوكب هدايت از هر طرف كه رفتم جز وحشتم نيفزود زنهار ازين بيابان وين راه بي نهايت اي آفتاب خوبان مي جوشد اندرونم يك ساعتم بگنجان در سايه عنايت اين راه را نهايت صورت كجا توان بست كش صد هزار منزل بيش است در بدايت هر چند بردي آبم روي از درت نتابم جور از حبيب خوشتر كز مدعي رعايت عشقت رسد بفرياد گر خود بسان حافظ قرآن زبر بخواني در چارده روايت حافظ شیرازی ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

زگلی گم کرده ام می جویم او را به هر گل می رسم می بویم اورا گل من نی بود این و نه آن است گل من مهدی صاحب زمان است دلم اندر هوایش می زند پر شرر افکنده بر جانم چو آذر خوش آن روزی که باشم یاور او بمانند گدایان در بر او خوش آن روزی که من پروانه باشم فدای آن گل یکدانه باشم خوش آن روزی که من بر عهد دیرین نثار او کنم این جان شیرین ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ زهی جمال رخش کرده پرتو افشانی به ماه چارده و آفتاب رخشانی زهی ولی خدا قطب عالم امکان جهان جود و کرم پیشوای یزدانی ظهور قدرت دادار حجت بن حسن که ظاهر است از او کبریای سبحانی نجات امت مظلوم و خلق مستضعف امید مردم محروم و فیض رحمانی سپهر مجد و شرف شمس آسمان جلال جمال غیب ابد شاه ملک امکانی اگر چه پر شده عالم ز فتنه و ز فساد مسلط اند به دنیا جنود شیطانی به نام صلح و دموکراسی و وطن خواهی زنند ضربه به شخصیت مسلمانی گرفته است بشر راه انحراف و خطا به هر مکان نگرم تیره است و ظلمانی بگیرد ار همه اقطار محنت ایام شب فراق شود هر چه بیش طولانی بمان به جا و مشو ناامید چون آید امام و منجی کل مقتدای پایانی سلیل احمد مرسل همان کسی که خدا عطا نموده به او منصب جهانبانی جهان نجات دهد از فساد و استکبار دوباره زنده کند راه و رسم انسانی درآورد همگان زیر پرچم اسلام نظام می نبود جز نظام قرآنی ظهور می کند و می کند اساس ستم کند زمین و زمان را ز عدل نورانی امیر معدلت آیین و معدلت گستر دهد نجات همه خلق از پریشانی خوش آن زمانه و آن روزگار و آن ایام خوش آن حکومت و آن عدل و عصر روحانی آیت الله صافی ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ فريب ما نخور آقا، دروغ مي گوييم به جان حضرت زهرا (س) دروغ مي گوييم چه ناله اي؟ چه فراقي؟ چه درد هجراني؟ نيا نيا گل طاها دروغ مي گوييم تمام چشم به راهي و انتظار و فراق و ندبه­هاي فرج را دروغ مي گوييم دلي كه مأمن دنياست جاي مولا نيست اسير شهوت دنيا، دروغ مي گوييم زبان، سخن ز تو گويد ولي براي مقام به پيش چشم خدا دروغ مي گوييم كدام ناله غربت؟كدام درد فراق؟ قسم به ام ابيها (س) دروغ مي گوييم خلاصه اي گل نرگس كسي به فكر تو نيست و ما به وسعت دريا دروغ مي گوييم مرا ببخش عزيزم كه باز مي گويم نيا نيا گل طاها دروغ مي گوييم ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ خدا كند كه رضايم فقط رضاي تو باشد هواي نفس نباشد همه هواي تو باشد خداكند كه گزارت فِتد به منظر چشمم كه سجده گاه نمازم به جاي پاي تو باشد خدا كند كه اماما دلم براي تو باشد كسي دراو ننشيند هميشه جاي تو باشد خداكند كه نفروشم دِگر به غير تو جان را كه جان و هر چه كه دارم همه فداي تو باشد منم مريض و توهستي طبيب درد درونم عنايتي كه شفايم فقط شفاي تو باشد فداي خاك ره تو وجود عالم و آدم وجود عالم امكان به اِتكاي تو باشد خدا كند كه بدانم نشانه اي زمكانت كه درب جنتِ رضوان دَر سراي تو باشد خدا كند كه شوم من فداي راه و فنايت با سعادت آن جان كه او فناي تو باشد گذشت عمر و نديدم زمان و وقت ظهورت دعا نما كه ظهور تو با دعاي تو باشد خدا كند كه ولاي تو دردلم بنشيند كه بندگي و عبادت فقط ولاي تو باشد ندارد غصه اي انوار به روزگار اماما اگر كه درهمه ي عمر فقط گداي تو باشد ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

ای آشنای غربت جمعه ظهور کن يك مرتبه ز كوچه ما هم عبور كن حك شد به روي بال قنوت نمازمان اين خواهش قديمي آقا ظهور كن چشم انتظار قايق صياد مانده ام محض خدا بيا و مرا صيد تور كن من را كه دور مانده ام از خاك كربلا بيا و همسفر بال نور كن يك شب بيا ميان حسينيه عزا يادي ز روضه هاي كنار تنور كن ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭  لب تشنه اگر آب نبیند سخت است نوکر رخ ارباب نبیند سخت است ما نوکر و ارباب تویی مهدی جان نوکر رخ ارباب نبیند سخت است  ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭  کدام گوشه دنیا نهفته روی چو ماهت اله من ز که پرسم نشان یوسف چاهت چقدر ناز غزل را کشیده ام که سراید تمام سوز دلم را ز دوردست نگاهت به کوچه های عبورت چقدر آب بپاشم یواشکی من و این چشم های مانده به راهت هنوز می رسد از لا به لای این همه تقویم صدای ندبه و زاری ز جمعه های پگاهت چه قصه ها که شنیدم ز کودکی ز ظهورت نیامدی و شدم خود چه قصه گوی پر آهت چقدر هلهله دارد طنین سبز طلوعت چقدر همهمه دارد گدای این همه جاهت چگونه جان بسپارم به پای سرخ ظهورت به وقت گفتن این شعر و یا رکاب سپاهت شکسته بال عروجم ز تیرهای معاصی خدا کند که نیفتم ز دیدگان سیاهت تمام شهر و محل را سپرده ام که بگویند به هر کجا که تو هستی خدا به پشت و پناهت دعاترین دعاها همین دعای نگار است امان بده که بمیرم به پای بقیت الاهت نجمه امامی  ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ گفتم به دل سلامي از جان به دوست دادن گفتا خوشـــــا جوابي از لعل او شـــــنيدن گفتم گذر زكويش ما را ســـــــعادت آرد گفتا كرم زايــــشان خواهد به ما رســـــيدن گفتم ستم فراوان از هر طرف بيــــــامد گفتا كه درد وغمها بايـد بـــسي كشــــــيدن گفتم زهجرجانان از درد وغــم خميدم گفتا عجب صــــــفايي بايد كه آرمـــــيدن گفتم شود زماني چشمم كنم ســــرايش گفتا نما دعـــــايي خواهد به او رســــيدن گفتم كه عـــشق يارم لبريز كرده جــانم گفتا زنور ايشـــــــان ما را چو آفريـــــدن گفتم فــــداي نازت نازم به تو عـــزيزم گفتا برتر زجــــانست نازي زاو خـــــريدن گفتم به انتظارم من جــان نثــــار يارم گفتازاو اشـــــــارت ازما به سردويــــــدن گفتم كه در نهايت شايد كند نگاهـــــي گفتا خوشست آن دم از اين قفس پريــــدن گفتم كه روي ماهش يك لحظه گرببينم گفتا چوخوشگوارست آن لحظه پركــشيدن گفتم قـــسم به مولا از درگهــــش مرانم گفتا نشين به راهش رخســار او بديـــــدن ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ بي تو دنيا پوچ و زنداني بلاست يا ابا صالح طفيلي از شماست عشق ديدارت مرا مجنون نگاشت اين جنون من رابسي محزون بداشت هرزمان گويم اباصالح کجاست اين دوا بر درد بي درمان کجاست جان ما آمد به لب جانان کجاست شب به سر آمد مه تابان کجاست فضل ورحمت از شما بارد هزاران مثل باران برتمام کوهساران صد مجلد هرکدامش صدهزار اين نباشد گوشه اي زآن چشمه سار عشق مولا برتر از جانهاي ماست جان ما وابسته اين عسق هاست يا الاهي عشق ما مهدي رساني يا که جان را زاين عاشق ستاني  ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

         ۱  ۲  ۳  ۴  ۵  ۶  ۷  ۸  ۹  ۱۰  ۱۱  ۱۲         

آخرين مطالب به روز شده

بصیرت در عصر غیبت
شعر امام زمان علیه السلام _ شماره 3
اوصاف جسمانی امام زمان علیه السلام
مسئولیتهای حضرت مهدى در عصر غيبت
اتفاق مذاهب در موضوع موعود آخرالزمان
ختم قرآن براي امام زمان عليه السلام
جهانی‌سازی اندیشة انتظار
امام زمان موجودي نامرئي يا ناشناس
توسل به امام زمان علیه السلام
شعر امام زمان علیه السلام _ شماره 2